Parafia Ewangelicko-Augsburska Św. Trójcy w Lędzinach-Hołdunowie

Człowiek, jaki jest, każdy widzi. Ale już z wyciągnięciem wniosków z tego widzenia bywa różnie. Dlatego dobrze się stało, że w tym roku zastanawiamy się nad tym, jaka jest nasza tożsamość, czyli kogo tak faktycznie widzimy, gdy patrzymy na siebie w lustrze. Myślę, że zgodzimy się, że widzimy wtedy nasze ciała. Gorzej jest z dostrzeżeniem duchowej warstwy naszego istnienia, ale skoro człowiek to jedność cielesno-duchowa, to przyjmujemy, iż gdzieś ona tam za naszym lustrzanym odbiciem się znajduje. Jest niewidzialna, więc z łatwością możemy ją powierzyć również niewidzialnemu Bogu, a to co widzialne – zatrzymać dla siebie.

Okazuje się jednak, że to nie tak, bo apostoł Paweł wyraźnie wskazuje, że nie da się podzielić człowieka na dwie niezależne części. Jedną, duchową, poświęcić Bogu, a drugą – cielesną zostawić na użytek prywatny. Boga mamy chwalić całym swym człowieczeństwem, w duchu i w ciele. Skoro Chrystus zamieszkał w ciele, to dlaczego nasze ciała nie miałyby być świątynią dla Bożego Ducha?